کوچه از رنگ جوانی لبریز

من در اندیشه که ایام گذشت

قاصدک رقص تماشائی خود را با باد

با چنان شوق به پا می دارد

که دگر حسرت فرهاد گذشت

همچنان خلوت دیوار و درخت

و کبوتر

که به یک شاخه پناه آوره

پنجه در پنجه باد

من پر از تشویشم

از عشق تو لبریز تنم می شود آیا

                                            با یاد تو آرام دلم می شود آیا

صد خوشه سخن در دهنم ماند و دریغا

                                           او همدم و همراز دلم می شود آیا

طبعم به علاج دل بی تاب نیامد

                                          بر کار دگر دست زنم می شود آیا

از تابش یک لحظه دیدار و دگر بار

                                         چشمی به درو منتظرم می شود آیا

آرام دلم بودی و صد نشئه شوقی

                                          از گردش ایام گذر می شود آیا

می رسد زراه

در پایان انتظاری طولانی و جانکاه

تا خستگی جان مرا

پس از تلاطمی همیشگی

به آرامشی ابدی بدل سازد

تا در خنکای سایه انبوه گیسوانش

با خوابی کودکانه

هر آنچه گذشته

از یاد ببرم

سنگین به هم سلام می کنیم

بی هیچ تکلفی

و بی هیچ تلنگری به قلبی

راهمان را کج می کنیم

و برای هم تکه های نگاهمان را تعارف می کنیم

و غرق می شویم در سرنوشتی

که در نوشتنش

بی طرف بودیم

به لحظه های بی کسی کسی مرا نمی برد 

 دگر کسی دل مرا به نغمه ای نمی خرد

به حرفهای آتشین دلم زبانه می کشد 

 چرا دوباره پلک دل به دیدنش نمی پرد

 سبد سبد ترانه ها برای او سروده ام

نگاه در نگاه من دلم زدرد می درد

حجاب سایه های شب کشیده درخیال من

 دوباره شانه های شب به غم پناه می برد